Η Ανδρομάχη Μαρτζάκλη, μαθήτρια του Μουσικού Σχολείου, κατάφερε να συγκεντρώσει 19.000 μόρια στις φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις, αποδεικνύοντας ότι με προσήλωση, επιμονή, αλλά και αγάπη για όσα την γεμίζουν, όλα είναι δυνατά.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί στο apohxos.gr, μοιράζεται μαζί μας τις δυσκολίες, τις θυσίες, τις στιγμές αμφιβολίας, αλλά και τη δύναμη που αντλούσε καθημερινά για να συνεχίσει αυτό τον δύσκολο, μα γεμάτο όνειρα, δρόμο.
Πρώτα απ’ όλα, συγχαρητήρια για την τεράστια επιτυχία σου! Περίμενες αυτή τη βαθμολογία όταν έβγαινες από τις εξετάσεις;
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Η αλήθεια είναι πως, αφού είχα γράψει όλα τα μαθήματα, περίμενα έναν καλό βαθμό, επαρκή για να με εισαγάγει στη σχολή που επιθυμώ, αλλά δεν περίμενα να γράψω τόσο ψηλά.
Πώς ένιωσες όταν είδες τη βαθμολογία σου; Ήταν δικαίωση μετά από όλη την προσπάθεια;
Όταν είδα τη βαθμολογία μου, πραγματικά έβαλα τα κλάματα απ’ τη συγκίνηση. Είναι πραγματικά λυτρωτικό όταν οι κόποι δύο χρόνων ανταμείβονται! Η προσπάθεια αναμφίβολα ήταν μεγάλη και θα απογοητευόμουν αν δεν αντικατοπτριζόταν στους βαθμούς μου.
Πώς ήταν η καθημερινότητά σου την τελευταία χρονιά του σχολείου; Τι θυσίες χρειάστηκε να κάνεις;
Η τρίτη Λυκείου ήταν για μένα η καλύτερη και ταυτόχρονα η χειρότερη τάξη της μαθητικής μου πορείας, καθώς είχε πολλές απολαύσεις, αλλά και αρκετές θυσίες. Καθώς ήμουν μαθήτρια του Μουσικού Σχολείου και οι διδακτικές ώρες ήταν περισσότερες σχετικά με το Γενικό Λύκειο, προφανώς το πρόγραμμα ήταν εξοντωτικό. Οι ώρες του φροντιστηρίου και του λοιπού διαβάσματος ήταν κι αυτές αρκετά κουραστικές, προφανώς υπήρχε κόπωση. Όμως, παρόλο που οι μαθητικές υποχρεώσεις ήταν πολύωρες και εξαντλητικές, δεν εγκατέλειψα ποτέ εξ’ ολοκλήρου το μεγάλο μου πάθος, τη μουσική. Ήμουν ενεργή σε συναυλίες του σχολείου, συνέχισα το ωδείο και είχα κάποιο ελεύθερο χρόνο στη διάρκεια του οποίου είχα ως ενασχόληση τη μουσική, αλλά φυσικά υπήρξαν θυσίες σε αυτό τον τομέα σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια λόγω πανελληνίων.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας;
Πιστεύω ιδιαίτερα στην επιρροή που μας ασκεί πολλές φορές ο ίδιος μας ο εαυτός. Ο μεγαλύτερος εχθρός μου ήμουν εγώ. Είμαι πολύ αγχώδης άνθρωπος και τελειομανής, και πολλές φορές υπερέβαινα τα σωματικά και πνευματικά μου όρια και έτεινα σε υπερβολές, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να οδηγηθώ σε υπερκόπωση. Η μεγαλύτερή μου δυσκολία, δηλαδή, ήταν να διαχειριστώ τις μεγάλες απαιτήσεις που είχα συνεχώς απ’ τον εαυτό μου, χωρίς να υπολογίζω σημαντικούς παράγοντες, όπως η κόπωση και ο υπερβολικός φόρτος εργασίας.
Ποιος ή ποιοι στάθηκαν δίπλα σου σε αυτή την πορεία; Τι ρόλο έπαιξε η οικογένειά σου και οι καθηγητές σου;
Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι οι άνθρωποι που είχα δίπλα μου μου στάθηκαν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Όταν είχα δύσκολες μέρες, ή έτεινα στην υπερβολή, πάντα ήταν εκεί να με ακούσουν, να με αγκαλιάσουν και να με συμβουλέψουν για το καλό μου. Οι γονείς μου, οι καθηγητές μου και οι φίλοι μου ήταν διαρκώς στο πλευρό μου για οτιδήποτε κι αν χρειαζόμουν. Ιδιαίτερα οι καθηγητές μου όχι μόνο μου μετέδωσαν τις απαραίτητες γνώσεις για να ανταπεξέλθω στις εξετάσεις, αλλά ήταν εκεί μέχρι την τελευταία στιγμή για να με συμβουλέψουν και να μου εμπνεύσουν τη σιγουριά που χρειαζόμουν για να αποδώσω. Η οικογένειά μου πραγματικά υπήρξε το μεγαλύτερο στήριγμά μου. Οι γονείς μου ήταν πάντα εκεί να με βοηθήσουν σε ό,τι χρειαζόμουν, συζητούσαμε όλα όσα με απασχολούσαν και πάντα είχαν μια ζεστή αγκαλιά για μένα, ό,τι κι αν συνέβαινε. Πιστεύω δε θα τα κατάφερνα χωρίς αυτούς.
Ποιο μάθημα σε δυσκόλεψε περισσότερο φέτος και πώς το αντιμετώπισες;
Νομίζω δε θα απέχω πολύ απ’ την κοινή γνώμη που έχει διαμορφωθεί διαχρονικά απ’ τους μαθητές της θεωρητικής. Τα αρχαία είναι πραγματικά το πιο απαιτητικό μάθημα, αλλά και ταυτόχρονα είναι το αγαπημένο μου. Και μέσα στη χρονιά, αλλά και στις πανελλήνιες, αποτέλεσαν μία δύσκολη και πολυτάραχη δοκιμασία. Αλλά πιστεύω είχα προετοιμαστεί επαρκώς για να καταφέρω να γράψω έναν καλό βαθμό και σε αυτά. Αν κρίνω από τον τρόπο βαθμολόγησης, πάντως, το πιο αμφίβολο μάθημα είναι σίγουρα η έκθεση.
Δεδομένου ότι τα Μαθηματικά και η Ιστορία όπως εκτιμάται “γκρέμισαν” πολλούς υποψηφίους, πώς τα κατάφερες να σταθείς ψηλά;
Στην περίπτωσή μου, η Ιστορία ήταν ένα μάθημα που επίσης αγαπούσα πολύ. Αν και δε θεωρώ την “παπαγαλία” που απαιτείται στο μάθημα αυτό ως τον ιδανικό τρόπο εκμάθησης, μπόρεσα να την απομνημονεύσω αρκετά εύκολα και είχα κάνει τόσες επαναλήψεις μέχρι να δώσω, που, πραγματικά, αν δεν έγραφα καλά, δε θα μου το συγχωρούσα.
Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις ή ένιωσες ότι δεν θα τα καταφέρεις;
Ειδικά τους τελευταίους δύο με τρεις μήνες, που η κούραση είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της, κάθε μέρα υπήρχε μέσα μου η επιλογή της παραίτησης και ο φόβος της αποτυχίας. Δεν παραιτήθηκα, όμως, γιατί ύστερα αναλογιζόμουν τους κόπους μου και τον χρόνο που είχα αφιερώσει σε όλο αυτό τον αγώνα, και έτσι αποκτούσα κίνητρο να συνεχίσω.
Τι σε κινητοποιούσε όταν ένιωθες εξαντλημένη ή απογοητευμένη;
Το κίνητρό μου όταν βρισκόμουν σε στάδιο εξάντλησης και απογοήτευσης ήταν η σκέψη του να εισαχθώ στη σχολή που επιθυμούσα και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Σκεφτόμουν τη χαρά που θα με πλημμύριζε αν πετύχαινα. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμή μου. Καλά, φυσικά και το τόσο υποστηρικτικό περιβάλλον γύρω μου, αλλά σε αυτό τον τομέα πιστεύω ιδιαίτερα στη μεγάλη ώθηση που δίνει από μόνη της η σκέψη στον άνθρωπο.
Πιστεύεις ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δίνει πραγματικές ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές ή υπάρχουν αδικίες;
Σίγουρα υπάρχουν μεγάλες αδικίες. Είναι κάτι παραπάνω από άδικο όταν κανείς που έχει δώσει την ψυχή του, έχει αφιερώσει χρόνο και έχει κάνει άπειρες θυσίες απλά να κρίνεται σε τέσσερις μόνο μέρες. Μπορεί να ήταν άρρωστος, κουρασμένος, ή απλά άκεφος. Τα γραπτά αυτά δεν καθορίζουν σε καμία περίπτωση τι είναι το κάθε παιδί, τη δουλειά του, το ήθος του, τον κόπο του και την προσωπικότητά του, πόσο μάλλον το μέλλον του και τη δυνατότητά του να εισαχθεί στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Πιστεύω ότι οι πανελλήνιες είναι δίκαιες μόνο απ’ την άποψη ότι όλοι κρίνονται ίσα, υπάρχουν ίσες ευκαιρίες και δεν υφίστανται “ρουσφέτια” ή συμφέροντα, καθώς επικρατεί η ανωνυμία. Οι πανελλήνιες είναι απλώς ένας δρόμος και όχι ο μόνος δρόμος, και κακώς πολλοί μεγαλοποιούν την αξία τους για τα παιδιά που υποβάλλονται σε αυτές.
Σε ποια σχολή θέλεις να περάσεις και γιατί; Πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε 5-10 χρόνια;
Θα ήθελα να περάσω στο τμήμα Ψυχολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Πάντα όνειρό μου ήταν να συνδυάσω στη ζωή μου τη μουσική και τον τρόπο με τον οποίο αυτή επιδρά στον άνθρωπο. Βέβαια είναι δύσκολο να πω με σιγουριά πώς ακριβώς οραματίζομαι το μέλλον μου, αλλά πιστεύω αυτό είναι και το ενδιαφέρον της υπόθεσης. Βρίσκομαι στην ηλικία που συνεχώς ανακαλύπτεις και εξερευνάς τα ενδιαφέροντα και τις προοπτικές που υπάρχουν γύρω σου και αυτό το βρίσκω απίστευτα συναρπαστικό.
Τι όνειρα έχεις πέρα από τις σπουδές; Υπάρχει κάποιο προσωπικό πάθος ή φιλοδοξία που θέλεις να κυνηγήσεις;
Το πάθος μου ήταν και είναι η μουσική. Λατρεύω το τραγούδι, το φλάουτο και γενικότερα την τέχνη αυτή σε όλο της το εύρος. Αν μου δοθούν ευκαιρίες, θα ήθελα να κυνηγήσω και επαγγελματικά τον συγκεκριμένο τομέα, καθώς με ενδιαφέρει πολύ και με γεμίζει ψυχικά. Πάντως, σίγουρα θα την έχω ως χόμπι.
Αν σου δινόταν η ευκαιρία να φύγεις στο εξωτερικό για σπουδές ή εργασία, θα το έκανες;
Η ιδέα του να ζήσω και να εργαστώ στο εξωτερικό ήτανε πάντοτε μια πρόκληση για μένα. Άλλη ρουτίνα, άλλες απαιτήσεις, άλλοι ρυθμοί ζωής. Αλλά εννοείται πως η συγκεκριμένη ιδέα με συναρπάζει, καθώς οι ευκαιρίες στην Ελλάδα είναι σαφώς περιορισμένες σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Τι σε προβληματίζει περισσότερο για το μέλλον της Ελλάδας και των νέων της;
Αναμφισβήτητα ζούμε σε μία χώρα όπου οι συνθήκες ευνοούν όλο και περισσότερο τους ήδη ευνοημένους και αδικούν αντίστοιχα τους αδικημένους. Δεν είναι τυχαίο που ένα μεγάλο ποσοστό των νέων της χώρας αναζητούν μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. Δεν υπάρχουν τα απαραίτητα μέσα για μόρφωση και εκπαίδευση και δεν δίνεται έμφαση στον τομέα αυτό, αν και πιστεύω πως από εκεί ξεκινάνε όλα. Πιστεύω πως η νέα γενιά έχει δυνατότητες και θέληση, αλλά οι ίδιες οι συνθήκες την εμποδίζουν και την αποθαρρύνουν να διεκδικήσει τα “θέλω” της. Συνεπώς, ο κύριος προβληματισμός μου είναι η αδυναμία κατανόησης και συνακόλουθης ρύθμισης και βελτίωσης της παιδείας. Οι νέοι έχουν όλα τα εφόδια να καλυτερεύσουν την κατάσταση, αλλά η ίδια η πραγματικότητα τους αφήνει το στίγμα της απογοήτευσης, που οδηγεί στη συνεχή άρνηση και αντίδραση για ό,τι νιώθουν πως τους αδικεί.
Αν μπορούσες να στείλεις ένα μήνυμα στους μαθητές που ξεκινούν τώρα την προετοιμασία τους για τις Πανελλήνιες, τι θα τους έλεγες;
Αν και πιστεύω πως πρέπει να το ζήσει κανείς για να το καταλάβει, πρέπει διαρκώς να θυμόμαστε πως η υγεία μας έχει τη μεγαλύτερη αξία και πως ποτέ, σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να βάζουμε κάτι άλλο πάνω απ’ αυτή. Πρέπει να πιστεύετε στον εαυτό σας και να μην αφήνετε κανέναν να σας πει ότι δεν μπορείτε, ούτε καν τον ίδιο σας τον εαυτό. Μην σταματάτε ποτέ να προσπαθείτε και να πολεμάτε για αυτά που θέλετε και αγαπάτε, αλλά μην οδηγηθείτε στην υπερβολή. Διασκεδάστε, γιατί χωρίς ξεκούραση αυτός ο αγώνας απλά δε βγαίνει. Να έχετε υπομονή, θέληση και πίστη στον εαυτό σας και όλα θα πάνε καλά. Οι πανελλήνιες δεν είναι το παν στη ζωή σας. Είναι μία γλυκόπικρη εμπειρία, που όμως δε λέει τίποτα για το πόσο μοναδικοί είστε. Και σε μένα αυτά τα λόγια ακούγονταν κάποτε κλισέ και παράταιρα, αλλά ισχύουν, και θα το καταλάβετε κι εσείς στην πορεία. Μην απογοητευτείτε με την πρώτη αναποδιά. Μα, πάνω απ’ όλα: να είστε ο εαυτός σας και να πιστεύετε σε αυτόν, ακόμη κι όταν οι συγκυρίες δεν είναι με το μέρος σας.
Αν έπρεπε να περιγράψεις με μία λέξη την πορεία σου μέχρι εδώ, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
Είναι δύσκολο να βρω μια λέξη που να αποτυπώνει επαρκώς την πορεία μου μέχρι σήμερα, αλλά θα την χαρακτήριζα πολύπτυχη. Είναι ένας δρόμος που έχει και καλές και πιο επίπονες φάσεις. Υπάρχει και χαρά, υπάρχει και λύπη. Θυμός και χαμόγελα, απογοήτευση, αλλά και στιγμές πραγματικής λύτρωσης. Η όψη ενός νομίσματος είναι πάντοτε διπλή, όπως και κάθε τι στη ζωή μας. Αλλά αυτό που με κάνει πιο περήφανη είναι ότι κατάφερα στο τέλος να αξιοποιήσω τις καλές στιγμές και να μετατρέψω σε μαθήματα ζωής τις πιο πικρές και, έτσι, να αποδώσω όπως επιθυμούσα. Γιατί η ζωή είναι γεμάτη διαφορετικούς δρόμους και καταστάσεις. Και, όχι μόνο στις πανελλήνιες, αλλά και γενικά θεωρώ πως ο καθένας είναι ικανός να ανταπεξέρχεται σε αυτές με τον δικό του, μοναδικό τρόπο. Και χαίρομαι που και εγώ η ίδια κατόρθωσα να διορθώσω τα δικά μου “τρωτά” σημεία μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία!
Η Ανδρομάχη, με τη σεμνότητα, την αυτογνωσία και τη μαχητικότητά της, αποτελεί πηγή έμπνευσης για κάθε μαθητή που ετοιμάζεται να δώσει τη δική του μάχη. Με όπλα της τη μουσική, την πίστη στις δυνάμεις της και την αμέριστη στήριξη των ανθρώπων γύρω της, συνεχίζει να προχωρά με όνειρα, στόχους και την πεποίθηση ότι, όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος, πάντα αξίζει να τον περπατάς μέχρι το τέλος.
Επιμέλεια: Χρήστος Στρατουλάκος
