Σε μια από τις πιο δύσκολες μέρες του φετινού χειμώνα, με ανέμους που άγγιξαν τα 11 μποφόρ στο στενό Ρίου–Αντιρρίου, η εικόνα ήταν ξεκάθαρη.
Η πορθμειακή γραμμή δεν λειτούργησε, όπως συμβαίνει σε τέτοιες συνθήκες. Η γέφυρα όμως έμεινε ανοιχτή και στήριξε την κυκλοφορία, με περιορισμούς και αυξημένη επιτήρηση εκεί που απαιτούνταν. Με αποφάσεις της Τροχαίας, απαγορεύτηκε η διέλευση σε πεζούς, δίκυκλα και οχήματα που επηρεάζονται έντονα από πλευρικούς ανέμους. Για τα ΙΧ και τα βαρέα οχήματα με φορτίο, η κίνηση συνεχίστηκε με χαμηλότερες ταχύτητες και αυξημένη προσοχή. Δεν ήταν επίδειξη αντοχής. Ήταν εφαρμογή κανόνων, όπως ακριβώς προβλέπεται όταν ο καιρός πιέζει τα όρια.
Όσοι θυμούνται την εποχή πριν από το 2004, καταλαβαίνουν τη διαφορά χωρίς πολλές εξηγήσεις. Τότε, με δυνατό αέρα, το πέρασμα «έκλεινε». Ουρές αυτοκινήτων στις προβλήτες, φορτηγά ακινητοποιημένα, επαγγελματίες να περιμένουν ώρες χωρίς καμία εναλλακτική. Το ρολόι το κρατούσε ο καιρός και όχι ο οδηγός. Ακόμα και σήμερα, κάθε φορά που σταματά το πορθμείο, η εικόνα εκείνης της εποχής επιστρέφει για λίγο.
Η γέφυρα δεν εξαφάνισε τα καιρικά φαινόμενα. Έδωσε όμως κάτι κρίσιμο: συνέχεια. Τη δυνατότητα να μη διακόπτεται πλήρως η σύνδεση της Πελοποννήσου με τη Στερεά Ελλάδα, ακόμα και σε ακραίες συνθήκες. Σε μέρες σαν τη σημερινή, αυτό γίνεται χειροπιαστό. Όχι ως τεχνικό επίτευγμα, αλλά ως καθημερινή ασφάλεια και χρόνος που δεν χάνεται.
