Η βία μεταξύ ανηλίκων έχει πάψει εδώ και καιρό να θεωρείται ένα σπάνιο ή μεμονωμένο περιστατικό. Πλέον αποτελεί μια πραγματικότητα που εμφανίζεται σχεδόν καθημερινά, τόσο μέσα στα σχολεία όσο και έξω από αυτά στις πλατείες, στις γειτονιές, ακόμη και στα social media, όπου πολλές φορές οι ίδιοι οι δράστες καταγράφουν τις επιθέσεις και τις ανεβάζουν στο διαδίκτυο σαν επίδειξη δύναμης
Οι εικόνες που καταγράφονται σε όλη τη χώρα προκαλούν όλο και μεγαλύτερη ανησυχία. Ξυλοδαρμοί, απειλές, συμπλοκές με μαχαίρια, οργανωμένα «ραντεβού για ξύλο» και ομάδες ανηλίκων που λειτουργούν με χαρακτηριστικά συμμορίας συνθέτουν ένα σκηνικό που πριν από λίγα χρόνια έμοιαζε αδιανόητο για την ελληνική κοινωνία.
Τα στοιχεία των τελευταίων ετών δείχνουν ξεκάθαρα ότι το πρόβλημα διογκώνεται. Νοσοκομεία και αρμόδιοι φορείς καταγράφουν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό ανηλίκων που μεταφέρονται στα επείγοντα μετά από βίαια περιστατικά. Μόνο μέσα στο 2025 περισσότεροι από 1.000 ανήλικοι χρειάστηκε να νοσηλευτούν λόγω επιθέσεων ή σοβαρών τραυματισμών, ενώ ήδη από τους πρώτους μήνες του 2026 οι καταγραφές δείχνουν νέα αύξηση.
Αυτό που ανησυχεί περισσότερο, όμως, δεν είναι μόνο ο αριθμός των περιστατικών αλλά η ένταση της βίας.
Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., όλο και περισσότεροι ανήλικοι εμφανίζονται εξοικειωμένοι με τη χρήση αιχμηρών αντικειμένων και πρόθυμοι να προχωρήσουν σε ακραίες πράξεις χωρίς να αντιλαμβάνονται το μέγεθος των συνεπειών. Παράλληλα, οι Αρχές διαπιστώνουν ότι στις υποθέσεις αυτές εμπλέκονται παιδιά μικρότερης ηλικίας, ενώ αυξάνεται και η συμμετοχή κοριτσιών.
Πίσω από τους αριθμούς και τα πρωτοσέλιδα κρύβεται ένα βαθύτερο κοινωνικό πρόβλημα. Ψυχολόγοι και κοινωνικοί επιστήμονες συνδέουν την αύξηση της ανήλικης βίας με την πίεση μέσα στην οικογένεια, την έλλειψη ορίων, την αποδυνάμωση του ρόλου του σχολείου, αλλά και την επιρροή των social media, όπου η επιθετικότητα συχνά προβάλλεται ως κάτι φυσιολογικό ή ακόμη και αποδεκτό.
Πολλοί ειδικοί μιλούν για παιδιά που μεγαλώνουν με θυμό, απογοήτευση και έντονη αποξένωση, χωρίς ουσιαστικά πρότυπα και χωρίς επαρκή ψυχολογική στήριξη. Σε αρκετές περιπτώσεις, η βία φαίνεται να λειτουργεί ως τρόπος εκτόνωσης ή επιβολής.
Το πιο ανησυχητικό, ίσως, είναι ότι η κοινωνία δείχνει να εξοικειώνεται με αυτές τις εικόνες. Κάθε νέο βίντεο ξυλοδαρμού προκαλεί προσωρινά αντιδράσεις και δημόσια συζήτηση, όμως λίγες ημέρες αργότερα το θέμα ξεχνιέται μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο περιστατικό.
Και όσο οι αιτίες του προβλήματος παραμένουν χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση, η βία μεταξύ ανηλίκων δεν θα αποτελεί απλώς ακόμη μία αρνητική είδηση της επικαιρότητας, αλλά ένα βαθύ κοινωνικό τραύμα που διαμορφώνει μια γενιά παιδιών μεγαλωμένη μέσα στην ένταση, την επιθετικότητα και την απουσία ορίων.
Επιμέλεια: “Επι Πληροφορίων”
