Κοντεύω να κλείσω την πέμπτη δεκαετία κι απέχω πλέον αρκετά από τα βιώματα των σύγχρονων εικοσάρηδων. Αυτών που πολύ εύστοχα περιέγραψε σε ένα πρόσφατο άρθρο της η καλή δημοσιογράφος Ντίνα Δασκαλοπούλου ως no safe gen (η γενιά της ανασφάλειας).
Κι όμως, αν θέλουμε να μιλήσουμε για τον κόσμο σήμερα θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι οι σημερινές επιλογές μας θα διαμορφώσουν τις ζωές εκατομμυρίων νέων με τον ίδιο τρόπο που οι επιλογές των γονιών μας διαμόρφωσαν τις δικές μας.
Το κύριο χαρακτηριστικό λοιπόν αυτής της γενιάς είναι ότι όλο και περισσότεροι φαίνεται να ζουν χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Εργασία περιστασιακή και χαμηλά αμειβόμενη, συχνά σεζόν, εκπαίδευση χωρίς να παρέχει κινητικότητα, αδυναμία εξεύρεσης στέγης και δημιουργίας προσωπικού νοικοκυριού, ακρίβεια και επισφάλεια που συνδυάζεται με αίσθημα κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, διαμορφώνουν ένα καθεστώς στο οποίο η ευαλωτότητα αποτελεί έναν μόνιμο κίνδυνο. Ένας αυξημένος λογαριασμός ρεύματος, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Ιωακειμίδης στο ίδιο άρθρο, που θα μπορούσε, σε συνθήκες σταθερότητας να απορροφηθεί, για έναν επισφαλώς εργαζόμενο μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας πολυεπίπεδης κατάρρευσης».
Η απογοήτευση στις ηλικίες 20-34 αποτελεί πλέον τον κανόνα και καταδεικνύει ότι η κρίση σε προσωπικό επίπεδο, με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, δεν είναι παρά η αντανάκλαση της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, της κρίσης της ίδιας της Δημοκρατίας. Μια κοινωνία απεγνωσμένων και απομονωμένων ανθρώπων είναι μια κοινωνία εύκολα χειραγωγήσιμη.
Αξιοπρεπής εργασία, προσιτή κατοικία, κοινωνικά δικαιώματα καθολικές δημόσιες υπηρεσίες, ζητήματα που για τους περισσότερους της ηλικίας μου θεωρούνταν δεδομένα, σήμερα αποτελούν αιτήματα προς συλλογική διεκδίκηση. Γιατί αν πρέπει κάτι να μεταδώσουμε σε αυτή τη νέα γενιά είναι ότι η επίλυση των προβλημάτων είναι κυρίως, συλλογική ευθύνη. Κανένας και καμία δεν θα μπορέσει να προκόψει σε ένα κόσμο που καταρρέει. Κάποιοι θα τα καταφέρουν να επιπλεύσουν αλλά είναι τόσο μεμονωμένες περιπτώσεις που θα ήταν καλύτερα οι περισσότεροι να επενδύσουν σε λαχείο.
Για όλους αυτούς τους λόγους η αποκάθαρση και αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας αποτελεί το μεγάλο στοίχημα από την έκβαση του οποίου θα κριθεί το επίπεδο ζωής όλων μας για τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι μάταιος ο αγώνας για πολιτική αλλαγή. Αντίθετα, είναι προϋπόθεση για να βελτιώσουμε τις ζωές μας.
του Γιάννη Λάμπρου, τ. δημοτικού συμβούλου Δήμου Πατρέων
