Του Χρήστου Θ. Στρατουλάκου
Οι πολιτικές συζητήσεις στα τηλεοπτικά κανάλια μοιάζουν πλέον να εξελίσσονται σε έναν ατελείωτο κύκλο αντιπαραθέσεων, ο οποίος ελάχιστα ενδιαφέρει τους πολίτες.
Κυβερνητικά στελέχη παρουσιάζουν μέτρα και αριθμούς, υποστηρίζοντας ότι η κατάσταση βελτιώνεται, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης επαναλαμβάνουν τις δικές τους προτάσεις και καταγγελίες.
Την ίδια στιγμή, όμως, η πραγματική ζωή βρίσκεται έξω από τα τηλεοπτικά στούντιο.
Ο πολίτης δεν ενδιαφέρεται για το ποιος κέρδισε μία τηλεοπτική αντιπαράθεση ούτε για το ποιος μίλησε περισσότερο. Ενδιαφέρεται για το αν μπορεί να γεμίσει το ψυγείο του, να πληρώσει το ρεύμα, το ενοίκιο και τα καύσιμα, αλλά και να καλύψει τις καθημερινές ανάγκες της οικογένειάς του.
Η ακρίβεια αποτελεί πλέον το μεγαλύτερο πρόβλημα για χιλιάδες νοικοκυριά. Οι τιμές στα βασικά αγαθά παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, το κόστος μετακίνησης επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τον οικογενειακό προϋπολογισμό και ο μισθός εξανεμίζεται πολλές ημέρες πριν από το τέλος του μήνα.
Μπροστά σε αυτήν την πραγματικότητα, οι συζητήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ ακούγονται ανούσιες και αποκομμένες από την κοινωνία. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ή το κυβερνητικό στέλεχος αναφέρεται στα μέτρα που θεωρητικά ανακουφίζουν τους πολίτες. Η αντιπολίτευση απαντά με όσα θα έκανε διαφορετικά εάν βρισκόταν στην εξουσία. Και κάπως έτσι η συζήτηση συνεχίζεται, χωρίς να δίνεται ουσιαστική απάντηση στο βασικό ερώτημα: Πώς θα μπορέσει ο πολίτης να βγάλει τον μήνα;
Η κοινωνία δεν ζητά άλλες υποσχέσεις, αλληλοκατηγορίες και επικοινωνιακές συγκρούσεις. Ζητά αποτελέσματα που θα φανούν στο πορτοφόλι και στην καθημερινότητά της. Θέλει πραγματικές παρεμβάσεις απέναντι στις ανατιμήσεις, ουσιαστικούς ελέγχους στην αγορά, προστασία του εισοδήματος και μέτρα που δεν θα εξαντλούνται σε προσωρινά βοηθήματα.
Η αγανάκτηση μεγαλώνει, επειδή οι πολίτες αισθάνονται ότι ακούν συνεχώς τις ίδιες κουβέντες, ενώ η ζωή τους γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Όταν μία οικογένεια αναγκάζεται να περιορίσει ακόμη και τα βασικά, οι κομματικές αντιπαραθέσεις όχι μόνο δεν την ενδιαφέρουν, αλλά προκαλούν ακόμη μεγαλύτερο θυμό.
Τα τηλεοπτικά πάνελ μπορεί να συζητούν για στρατηγικές, ποσοστά και πολιτικές ισορροπίες. Ο πολίτης, όμως, κάνει καθημερινά υπολογισμούς για το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα και τη βενζίνη.
Και όσο η πολιτική συζήτηση δεν συναντά αυτήν την πραγματικότητα, θα παραμένει ένας θόρυβος χωρίς ουσία. Ένας διάλογος μεταξύ κομμάτων που μιλούν, αλλά δεν ακούν την κοινωνία.
